Naramowice charakteryzuje przede wszystkim gęsta zabudowa mieszkalna, aczkolwiek to osiedle może pochwalić się wieloma miejscami, które skradną serca odwiedzających.

Na spacerowiczów czeka rezerwat przyrody „Żurawiniec”, gdzie można poczuć się jak w prawdziwym lesie, a także tereny nadwarciańskie i kolorowe łąki w dolinie rzeki.

Tramwaj

to dziś najbardziej wyczekiwany tutaj środek transportu. Póki co, Naramowice to rozległy teren budowy tej trasy.

Fani wędkarstwa mogą odwiedzić łowisko Naramowickie, a miłośnicy historii dwa dobrze zachowane forty: IVA i V, które odgrywały ważną rolę podczas okresu wojennego. Zdecydowanie jest to okolica, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie.

komunikaty

Dziś trafiły do nas oficjalne pisma dotyczące zaopiniowania proponowanych nazw dla dwóch ulic (tzw. Nowej Naramowickiej oraz Nowej Stoińskiego), budowanego wiaduktu nad ul. Lechicką oraz ronda, którym od pewnego czasu przemieszczamy się.

I tak kolejno:
Tzw. Nowa Naramowicka - proponowana nazwa: Aleja Praw Kobiet
Budowany wiadukt - proponowana nazwa: Wiadukt Janiny Czarneckiej
Tzw. Nowa Stoińskiego - proponowana nazwa: ul. Zofii Hilczer - Kurnatowskiej
Rondo obok ul. Lechickiej - proponowana nazwa: Rondo Alicji Karłowskiej - Kamzowej

Prosimy Was o opinie do końca bieżącego tygodnia. Po weekendzie zaplanowane jest posiedzenie Zarządu Osiedla Naramowice, podczas którego przygotowana zostanie opinia dotycząca zaproponowanych nam nazw.

Poniżej można zapoznać się z uzasadnieniem do każdej z proponowanych nazw.
Aleja Praw Kobiet
Prawa kobiet wywalczone w 1918 roku stanowiły jedną z podstaw kształtowania nowoczesnego, demokratycznego państwa i budowania obywatelskiego społeczeństwa, którym dzisiaj jesteśmy. Uznając ten fakt proponujemy, aby ważna dla mieszkańców i mieszkanek Poznania arteria komunikacyjna została nazwana aleją Praw Kobiet. Jest to uhonorowanie determinacji polskich emancypantek i całego społeczeństwa u zarania niepodległej Polski. Jest to także uznanie faktu, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest jedną z fundamentalnych wartości, którymi kierujemy się jako miasto tworzące możliwości rozwoju i dobrego życia wszystkim osobom, które zdecydowały i decydują się tu zamieszkać – w mieście, którego misją jest otwartość, współodpowiedzialność oraz współtworzenie. 28 listopada 1918 roku Naczelnik Państwa Józef Piłsudski podpisał dekret o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego, który nadawał czynne i bierne prawo wyborcze wszystkim obywatelom „bez różnicy płci”. Dzięki temu kobiety – jako inicjatorki zmian, na których zbudowana jest nowożytna Polska, Europa i świat – uzyskały prawa wyborcze. Te prawa były sukcesem kobiet, które zdołały zbudować poczucie solidarności między obywatelkami z różnych zaborów. Wynikały z ogromnego zaangażowania bardzo wielu kobiet, które potrafiły wznieść się ponad dzielące je różnice społeczne, polityczne i geograficzne po to, aby skutecznie działać. Prawa kobiet już wówczas miały szersze znaczenie niż tylko prawa wyborcze: dotyczyły dostępu do nauki, do pracy, do samostanowienia i decydowania o sobie w sprawach światopoglądowych, do uczestniczenia w pełni w życiu społecznym, gospodarczym i kulturalnym. W niepodległej Polsce uzyskanie przez kobiety praw wyborczych było sukcesem całego społeczeństwa, co potwierdziła frekwencja w wyborach do Sejmu ustawodawczego w styczniu 1919 roku. W Sejmie zasiadło osiem pierwszych posłanek, które działając wspólnie i ponad podziałami, przyczyniły się do uchwalenia ważnych aktów prawnych, poprawiających sytuację ogromnej części polskiego społeczeństwa – kobiet i dzieci. Poznań obchodził w sposób szczególny Rok Stulecia Praw Kobiet: uchwalone stanowisko Rady Miasta w sprawie nadawania w 2018 roku nazw obiektów publicznych wyłącznie na cześć kobiet sprawiło, że mapa naszego miasta wzbogaciła się o 26 nowych patronek. Był to bezprecedensowy i ważny krok samorządu w kierunku promowania i realizowania zasady równości płci w sferze symbolicznej, który ma także wymiar realny – budowania miasta przyjaznego kobietom i uznającego wkład kobiet w jego historię i współczesność. Spotkał się z uznaniem międzynarodowym: staliśmy się inspiracją i przykładem dla innych miast nie tylko w Polsce, ale także na całym świecie. Jako pierwsze miasto w Polsce przyjęliśmy także zasadę dbałości o zachowanie równowagi płci w uchwałach nazewniczych i tę zasadę staramy się konsekwentnie realizować po to, aby budować miasto dla wszystkich.

Wiadukt Janiny Czarneckiej
Janina Czarnecka - urodzona 16 grudnia 1898 roku we Lwowie, zmarła 31 października 1974 w Poznaniu. Jedna z pierwszych kobiet architektów w Polsce, dyplomowany inżynier-architekt. W 1917 roku Janina Czarnecka rozpoczęła studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej jako wolny słuchacz ze względu na zakaz studiów dla kobiet. W czasie I wojny światowej wzięła udział w obronie Lwowa w służbie sanitarnej (otrzymała odznaczenie „Orlęta Lwowskie”). Była kurierką na Śląsku w okresie II i III powstania śląskiego. Po zakończeniu działań wojennych kontynuowała studia architektoniczne na wydziale architektury Politechniki Lwowskiej ukończone w 1925 roku. W tym samym roku zawarła małżeństwo z architektem Władysławem Czarneckim, z którym przeniosła się do Poznania. Od 1934 roku była członkinią Stowarzyszenia Architektów Polskich. W latach przedwojennych poświęciła się rodzinie, ograniczając się do prywatnych projektów w zakresie architektury mieszkaniowej. Wspólnie z mężem przygotowała między innymi: projekt dużej szkoły mleczarskiej z internatem i mieszkaniami dla nauczycieli we Wrześni. Zaprojektowała także wnętrza pierwszego wspólnego domu autorstwa jej męża przy ul. Szelągowskiej w Poznaniu. Janina Czarnecka, projektowała nowoczesne, modernistyczne wille, głównie na terenach nowopowstających osiedli Poznania. Jej autorstwa jest szereg willi w rejonie poznańskich ulic Ostroroga, Skarbka, Rycerskiej, Grunwaldzkiej i Zakręt. W 1931 roku w „Gazecie Poznańskiej” ukazał się jej artykuł „Nowoczesne mieszkanie” prezentujący nowatorskie spojrzenie na zagospodarowanie przestrzeni mieszkalnej, stawiające na praktyczność i wygodę. Do dalszego rozwoju kariery, przyczynił się projekt willi wraz z wyposażeniem dla fabrykanta Władysława Żołędowskiego. Wreszcie, w 1935 roku, na zorganizowanej na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich wystawie – „Wnętrze domu”, zaprezentowano wzorcową kuchnię powstałą na podstawie jej projektu. Uprawnienia budowlane uzyskała w 1938 roku, co pozwoliło na samodzielne prowadzenie projektów. Od 1945 roku zostaje rzeczoznawcą do spraw budowlanych Banku Gospodarstwa Krajowego W tym czasie zostaje zatrudniona w Pracowni Architektonicznej Wydziału Rozbudowy Miasta. W latach 40. zajmowała się projektami odbudowy i inwentaryzacji zabytkowych budynków na terenie Starego Miasta. W 1949 roku została zatrudniona w Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych i Budowlanych w Warszawie, w nowo powstałej pracowni A-VII Wystaw i Targów, która znajdowała się w gmachu Dyrekcji MTP w Poznaniu. Pracownia została włączona w strukturę Miastoprojektu Poznań, gdzie Czarnecka objęła stanowisko starszego projektanta. Początkowo pracowała nad odbudową zniszczonej Biblioteki Raczyńskich, dla której opracowała całościową koncepcję architektoniczną. Następnie kierowała IV Pracownią Projektową Obiektów Służby Zdrowia. W tym czasie wykonała szereg projektów budynków służby zdrowia w Poznaniu i innych polskich miastach – Żaganiu, Gostyniu, Łęgnowie k. Bydgoszczy, Wschowie, Włocławku i Ostrowie Wielkopolskim. W 1961 roku przeszła na rentę po dwóch zawałach serca, ale nadal kierowała pracami projektowymi szpitali w Poznaniu. Janina Czarnecka zmarła w Poznaniu 31 października 1974 roku i została pochowana na cmentarzu na Junikowie. Ostatecznie grób państwa Czarnkowskich znajduje się w Poznaniu na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan.

Najważniejsze projekty:
- domy w Poznaniu i dwory na terenie Wielkopolski (przed 1939),
- domy mieszkalne na terenie Kolonii Oficerskiej na Okęciu w Warszawie (przed 1939),
- rekonstrukcja niektórych kamienic Starego Miasta w Poznaniu po zniszczeniach II wojny światowej,
- Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu (odbudowa),
- Galeriowiec, ul. Szamotulska 87, Poznań
- Budynek mieszkalny dla urzędników, ul Żeromskiego/Dąbrowskiego, Poznań,
- Dom Nauczycieli RTPD, ul. Szamotulska 71/75, Poznań,
- Stacja Krwiodawstwa, ul. Marcelińska 44, Poznań,
- Szpital Zakaźny w Gorzowie Wielkopolskim (przebudowa),
- Szpital w Głogowie (przebudowa),
- Dom Dziecka w Turku,
- Instytut Ochrony Roślin w Poznaniu,
- Szpital w Łęgnowie koło Bydgoszczy,
- Szpital we Włocławku,
- Szpital w Ostrowie Wlkp. (rozbudowa),
- Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu (rozbudowa),
- Przychodnia specjalistyczna w Żaganiu

ul. Zofii Hilczer - Kurnatowskiej
Prof. Zofia Hilczer- Kurnatowska, wybitna archeolog – mediewistka, urodziła się w 1932 roku w Poznaniu. Całe swoje życie była związana z Poznaniem, jedynie okres II wojny światowej spędzając wraz z rodziną we Lwowie. Powróciwszy do Poznania po wojnie uczyła się w gimnazjum i liceum Sióstr Urszulanek. Następnie podjęła studia prahistoryczne na Uniwersytecie Poznańskim. W trakcie studiów pracowała w Kierownictwie Badań nas Początkami Państwa Polskiego (od 1954r. Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN). Studia ukończyła w 1953 roku. Po ukończeniu studiów została zatrudniona w Katedrze Archeologii Polskiej i Powszechnej Uniwersytetu Poznańskiego, w której już wcześniej była zastępczynią asystenta. Od grudnia 1960r pracowała w Zakładzie Archeologii i Pomorza IHKM (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii) w którym przez okres 26 lat była kierowniczką Pracowni Wczesnośredniowiecznej w Oddziale Poznańskim. W latach 1993-1995 była również przewodniczącą Rady Naukowej IAE PAN. Wykładała na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od początku pracy naukowej zainteresowania Zofii Hilczer-Kurnatowskiej skupiały się na problematyce wczesnośredniowiecznej Słowiańszczyzny. Jej działalność przypadła na szeroko zakrojoną akcję milenijną obejmującą badania grodzisk wczesnośredniowiecznych. Brała aktywny udział w wykopaliskach na Ostrowie Tumskim w Poznaniu, w Bonikowie, Daleszynie czy Radaczu, na podstawie których powstały liczne publikacje. Jej głównym obszarem badawczym było osadnictwo wczesnośredniowieczne na terenie Wielkopolski. Swoje osiągnięcia na tamtym etapie podsumowała w rozprawie habilitacyjnej „Początki wczesnego średniowiecza w Polsce Zachodniej” w 1970r. Została również współautorką siedmiotomowej pracy „Studia i materiały do osadnictwa Wielkopolski wczesnohistorycznej”. Drugim nurtem badań prof. Zofii Hilczer-Kurnatowskiej były studia nad dziejami i kulturą Słowiańszczyzny południowej. Podsumowaniem tych działań jest monografia pt. „Słowiańszczyzna południowa” oraz liczne opracowania. Jej działalność naukowa obejmowała również sam Poznań; podjęła min. ponowną analizę materiałów z dotychczasowych badań przy katedrze poznańskiej. Prof. Zofia Hilczer- Kurnatowska prowadziła intensywną działalność wydawniczą. Była współredaktorem „Salvia Antiqua”, redagowała periodyk Muzeum Pierwszych Piastów „Studia Lednickie” oraz zeszyty „Biblioteki Studiów Lednickich i Wielkopolskie Sprawozdania Archeologiczne”. Ponadto była konsultantem i recenzentem "Enzyklopädie zur Frühgeschichte Europas". Była aktywną członkinią wielu organizacji min. w Komitecie Słowianoznawstwa PAN, Komisji Slawistycznej i Komisji Archeologicznej Oddziału PAN w Poznaniu. Z jej inicjatywy zostało powołane Stowarzyszenie Naukowe Archeologów Polskich którego była wieloletnią prezeską. Podczas swojej pracy zawodowej wypromowała 6 doktorów, wielokrotnie występowała w charakterze recenzenta w przewodach doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich. Miała bardzo dobry kontakt z młodzieżą dla której była nieocenioną mentorką i której zawsze służyła radą i wsparciem. Prof. Zofia Hilczer-Kurnatowska zmarła 11 sierpnia 2013 r. Ostatnie pożegnanie miało miejsce w kościele Św. Rodziny na os. Kopernika. Spoczęła na cmentarzu Junikowskim w rodzinnym grobowcu rodu Kurnatowskich.

Rondo Alicji Karłowskiej - Kamzowej
Urodziła się 6 kwietnia 1935 roku w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych, jako córka Tadeusza Karłowskiego, powstańca wielkopolskiego oraz Janiny z Bartoszewiczów herbu Pomian. Po wczesnej utracie rodziców od 1938 roku była wychowywana przez siostrę ojca Gabrielę Karłowską. Maturę zdała w 1952 roku w Liceum im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu. Studia historii sztuki na Uniwersytecie Poznańskim ukończyła w 1956 roku i rozpoczęła pracę w Zakładzie, następnie Katedrze i Instytucie Historii Sztuki UAM. Pracę magisterską pisała pod kierunkiem ks. prof. Szczęsnego Dettloffa na temat poliptyku fromborskiego i późnogotyckiej plastyki toruńskiej. W 1961 roku obroniła rozprawę doktorską poświęconą gotyckim malowidłom ściennym na Śląsku. W czasie stanu wojennego i później, jej odwaga i nieustępliwość w sprawach zasadniczych budziły najwyższy szacunek. Za tę postawę spotkały ją liczne szykany. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymała dopiero w roku 1991. Zajmowała się badaniami średniowiecznej sztuki polskiej, szczególnie malarstwa ściennego i malarstwa miniaturowego, ze szczególnym uwzględnieniem Wielkopolski, Śląska i Pomorza Wschodniego (m. in. opublikowała katalog pionierskiej wystawy rękopisów iluminowanych w Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie, 1993). Interesował ją problem średniowiecznych fundacji artystycznych i ikonografia św. Jadwigi Śląskiej, św. Stanisława Biskupa i św. Wojciecha. Zajmowała się włoską ikonografią kręgu franciszkańskiego, średniowiecznymi freskami serbskimi, obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Wprowadziła do nauki, wspólnie z Wawrzyńcem Kopczyńskim, pojęcie przestrzeni historyczno-kulturowej, które stało się ważnym kryterium wyznaczania regionów historycznych w Polsce. Dla dostatecznego zdiagnozowania tej problematyki dążyła do opracowania mapy zespołów zabytkowych państwa polskiego. Życzliwa ludziom, niezwykle pracowita i energiczna, była promotorem wielu prac magisterskich i kilkunastu doktorskich, z zapałem prowadziła studenckie objazdy terenowe. W 1980 roku zapoczątkowała interdyscyplinarne seminaria młodych mediewistów z kraju i zagranicy, odbywające się co roku pod patronatem PTPN w Poznaniu i dbała o sprawną publikację materiałów konferencyjnych. Dziś spotkania te noszą jej imię. Była członkiem Komisji Badań Podstawowych Komitetu Badań Naukowych. Dzięki jej zabiegom w tej organizacji wiele polskich bibliotek naukowych otrzymało z KBN dotacje na ochronę swoich najcenniejszych zbiorów. Naukowa klasa i autorytet osobisty Alicji Karłowskiej-Kamzowej sprawiły, że w 1981 roku została wybrana dziekanem Wydziału Historycznego UAM - pełniła tę funkcję do 1984 roku. Angażowała się w działalność uniwersyteckiej Solidarności, wspierała też niezależny ruch studencki. W roku 1988 jako jeden z nielicznych pracowników naukowych UAM, udzieliła poparcia uczestnikom ówczesnego strajku studenckiego. W 1989 roku stanęła na czele Komitetu Obywatelskiego UAM. Czynnie działała w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk, a w latach 1996-1999 jako pierwsza kobieta kierowała tą zacną instytucją. Do dziś pozostaje autorytetem poznańskiego środowiska naukowego. W dniu 2 grudnia 1999 roku Profesor Alicja Karłowska-Kamzowa została pochowana obok męża Tadeusza Kamzy na cmentarzu sołackim w Poznaniu.

nasza rada i zarząd

OSIEDLE NARAMOWICE

Siedziba
Biblioteka Raczyńskich filia Naramowicka, ul. Rubież 14a/37.

Dyżur
-

Email
Osiedle_Naramowice@um.poznan.pl

Adres korespondencyjny
Wydział Wspierania Jednostek Pomocniczych Miasta, ul. Libelta 16/20 61-706 Poznań, Osiedle Naramowice

Przewodniczący/Przewodnicząca Rady Osiedla
Joanna Kraus tel. 664 114 998

Przewodniczący/Przewodnicząca Zarządu Osiedla
Krzysztof Kaczyński tel. 603 111 111

Biniek Krzysztof, Degórska Paulina, Dudek Weronika, Giżycka Anna, Gorwa Artur, Kaczyński Krzysztof, Klemenczak Tomasz, Kraus Joanna, Maliński Kevin, Michalski Maciej, Nowak Marta, Perz Paweł, Sowa Paweł, Strzyż-Sobańska Katarzyna, Tratnerska-Baranowska Anna.

 Krzysztof Kaczyński (Przewodniczący) Maciej Michalski (Zastępca Przewodniczącego), Katarzyna Strzyż-Sobańska (Zastępca Przewodniczącego), Weronika Dudek  (Członek Zarządu) Anna Giżycka (Członek Zarządu) Marta Nowak (Członek Zarządu), Paweł Sowa (Członek Zarządu).

Rezerwat przyrody Żurawiniec

to miejsce, gdzie żyje wiele roślin objętych ochroną, takich jak żurawina błotna czy rosiczka okrągłolistna.

Informacje i dokumenty
Brak zaplanowanych sesji